किती काळ, प्रभू?

वनीथा रेंडल रिस्नर

माझ्या आयुष्याकडे मागे वळून पाहताना, मी आनंद करू शकते, खरंच आनंद करू शकते की देवाने माझ्या सर्व प्रार्थनांचं उत्तर मला हवं तसं दिलं नाही. त्याने मला ज्याची गरज होती  ते दिलं, मी जे मागितले ते दिलं नाही आणि आता मी पाहू शकते की त्याचा नकार ही  त्याची कृपा होती. पण उत्तर न मिळालेल्या प्रार्थनेत – जेव्हा मी मदतीसाठी याचना करते आणि काहीही बदलत नाही, जेव्हा वेदना व्यापून टाकतात आणि बरे वाटतच  नाही – तेव्हा आनंद शक्य तरी आहे का?

ते एक थकवणारे वर्ष होते. आजारपण आणि वेदनेमुळे माझे शरीर उद्ध्वस्त झाले होते आणि मी या निष्कर्षाला आले की आता पुन्हा कधीही चालणार नाही, किंवा मला जे हवे होते ते खाऊ शकणार नाही किंवा स्पष्टपणे विचार देखील करू शकणार नाही. यामध्ये अनेक असंबंधित आरोग्याच्या समस्या एकत्र आल्या होत्या, ज्यामुळे मी थकले होते आणि निराश झाले होते. यातून सुटका मिळावी यासाठीच्या माझ्या प्रार्थना अनुत्तरीत राहिल्या होत्या आणि सुधारण्याऐवजी, माझे संघर्ष आणखी तीव्र होत गेले. मी हताशपणे हाक मारत होतो, आणि देव उत्तर देत नव्हता असे दिसत होते.

माझी स्थिती स्तोत्र १३:१ मधील दाविदाच्या आरोळीशी खोलवर जुळत होती: ” हे परमेश्वरा, तू मला कोठवर विसरणार? सर्वकाळ काय?” मला तो विसरलाय आणि दुर्लक्ष करतोय  असे मला वाटले. मला माझ्या दुःखाचा अंत दिसत नव्हता – फक्त आणखी येणार आहे ही भीती होती. दाविदाप्रमाणे, मी माझे दिवस कठीण गोष्टींवर विचार करण्यात आणि माझ्या स्वतःचा सल्ला (वचन २) ऐकण्यात घालवले होते, प्रभूच्या उपस्थितीचा किंवा उद्देशांचा विचार न करता. मला देवावर विश्वास ठेवायचा होता आणि त्याच्या विश्वासूपणाबद्दल गाणे गायचे  होते. परंतु मला फक्त हानी, तुटलेली स्वप्ने आणि अधिक वेदना दिसत होत्या. जेव्हा दुःख निवारण  न होता रेंगाळत  राहते, तेव्हा आनंद करणे आणि गाणे कठीण असते.

मी दाविदाप्रमाणे देवाला विचारत राहिले, “हे प्रभू, माझ्या देवा, माझ्याकडे पाहा, मला उत्तर दे”  (वचन ३). पण मला काहीही ऐकू आले नाही.

कित्येक महिने, मी पराभूत वाटून देवाकडे आले. मला बायबल उघडायचे नव्हते. मला प्रार्थना करायची नव्हती. मला स्वतःबद्दल वाईट वाटण्याशिवाय काहीही करायचे नव्हते. देवाच्या अभिवचनांची आठवण करण्याऐवजी, मी माझ्या समस्या मनात घोळत राहिले. पण तरीही मी बायबल उघडत राहिले आणि एके सकाळी, कशाने तरी मला हेलावून टाकले. देव मला आठवण करून देत होता की तो त्या प्रत्येक समस्यांना ओळखतो. मी त्यांच्याकडे पाहण्यापूर्वी तो मला त्याच्याकडे पाहण्यास आमंत्रण देत होता.

दुसऱ्या दिवशी, अजूनही झगडत असताना, मी काय चूक झाली आहे याची एक यादी लिहिली – ज्या गोष्टी माझ्या आयुष्यातून लुबाडल्या गेल्यासारखे मला वाटत होते. यादी पाहत असताना, मला जाणवले की मला माझे डोळे प्रभूवर ठेवण्याची गरज आहे, यादीवर नाही. मला माझ्या वेदना समजल्या नसल्या तरी मला त्या वेदनांसह  त्याच्यावर विश्वास ठेवायाचा होता. माझे दुःख योगायोग नव्हते, असामान्य दुर्दैव नव्हते. ते स्वतः देवाकडून आले होते. आणि त्या जाणीवेसह, मला जाणवले की तो मला असे काहीतरी देत ​​आहे ज्याची मला उपचारांपेक्षा जास्त गरज होती – एक मौल्यवान भेट, जिच्यासाठी मी एके दिवशी त्याचे आभार मानणार होते.

ती भेट प्राप्त करण्यासाठी, मला हव्या असलेल्या परिणामापेक्षा एका चांगल्या आणि सार्वभौम देवाच्या प्रेमळ दयेवर आशा ठेवण्याची आवश्यकता होती. परिस्थिती बदलण्यापूर्वी दाविदाने ” मी तर तुझ्या दयेवर भरवसा ठेवला आहे ” असे म्हटले तेव्हा त्याने हेच केले (वचन ५).

“देवाकडून ऐकणे, त्याच्या प्रेमावर विश्वास ठेवणे आणि त्याचे उद्देश जाणून घेणे हे बरे होण्यापेक्षा कितीतरी मोठी देणगी ठरली.”

दुःखात त्याचा उद्देश

मी चिंतन करू लागले आणि लिहू लागले, मला जे खरे आहे असे वाटले त्याची मला आठवण देत. माझ्या आत्म्यात सल्ला घेण्याऐवजी, जे घडत आहे त्याचा अर्थ कसा लावायचा याबद्दल मला देवाकडून सल्ला हवा होता. हे करत असताना, मला जाणवले की देवाला काळजी आहे; मी ज्यातून जात आहे त्याचे प्रत्येक बारकावे त्याला माहीत होते. तो माझ्यावर प्रीती करतो आणि माझ्या भल्यासाठी तो काम करत होता. कदाचित मला सर्वात जास्त गरज असलेली गोष्ट म्हणजे बरे झालेले शरीर नाही तर त्याच्यासोबत खोलवर चालणे. कदाचित देव सर्वकाही ओढून काढत  होता  ज्यामुळे मी त्याला अधिक स्पष्टपणे पाहू शकेन. कदाचित हा या वेदनेचा एक गौरवशाली उद्देश असावा.

मी माझ्या डायरीत लिहिले, “जेव्हा मला वाटते की हे सर्व हेतुपूर्वक आहे, ते तुझ्या हातून आले आहे, तेव्हा मी ते स्वीकारू शकते आणि त्यात आनंद देखील मिळवू शकते – यासाठी तू मला बोलावले आहे.  जे हलवता येते ते तू हलवत आहेस; त्यामुळे जे अचल आहे ते टिकून राहावे.”

लिहिल्यानंतर, मी माझ्या वाचनाच्या योजनेतील त्या दिवसाच्या उताऱ्यासाठी बायबल उघडले. मी हाग्गयमध्ये होते आणि लगेच २:५कडे माझे लक्ष गेले: “माझा आत्मा तुमच्या ठायी कायम आहे; तुम्ही भिऊ नका.” त्या शब्दांनी मला धीर दिला. पण पुढच्या वचनाने मला धक्का बसला: “आणखी एकदा लवकरच मी आकाश व पृथ्वी, समुद्र व कोरडी जमीन, ही हलवून सोडीन ” (हाग्गय २:६). मी माझ्या डायरीत इब्री १२:२६-२७  नुकतेच स्वत:च्या शब्दांत लिहिले होते, मला माहीत नव्हते की हा संदर्भ हाग्गयकडून आला आहे.

मी थक्क झाले. हा प्रतिध्वनी देवाकडून होता. माझ्या दुःखाप्रमाणे, तो योगायोग नव्हता. देव माझ्याशी बोलत होता. तो माझ्यासोबत होता; मी सहन करत असलेल्या हादऱ्यांपासून मला घाबरण्याची गरज नव्हती.

 अनिर्वाच्य आनंद

त्यानंतर झालेला आनंद आश्चर्यकारक होता. मी हसत होते आणि गात होते. माझ्या परिस्थितीत काहीही बदलले नव्हते, परंतु माझ्या आत सर्वकाही बदलले होते. देवाकडून ऐकणे, त्याच्या प्रीतीवर विश्वास ठेवणे आणि त्याचे उद्देश जाणून घेणे हे बरे होण्यापेक्षा कितीतरी मोठे दान ठरले. सुटकेसाठी केलेल्या त्या अनुत्तरीत वाटणाऱ्या प्रार्थना प्रत्यक्षात मी वर्षानुवर्षे केलेल्या खोल प्रार्थनांचे उत्तर होते: देवाला अधिक खोलवर जाणून घेण्यासाठी, त्याच्यामध्ये अधिक समाधानी होण्यासाठी, ख्रिस्तासारखे होत राहण्यासाठी आणि येशूवर अधिक प्रेम करण्यासाठी केलेल्या प्रार्थना.

दाविदाप्रमाणे, मी म्हणू शकते, “परमेश्वराने माझ्यावर फार उपकार केले आहेत, म्हणून मी त्याची स्तुतिस्तोत्रे गाईन” (स्तोत्र १३:६). माझी परिस्थिती बदलली नव्हती, पण माझे हृदय बदलले होते. देवाने मला जे मागितले ते दिले नव्हते – त्याने मला काहीतरी अधिक चांगले दिले. त्याने स्वत:ला  मला दिले. आणि त्याच्यामध्ये, मला एक आनंद मिळाला ज्याला कोणीही हलवू शकत नाही.

ज्या क्षणांनी माझ्या विश्वासाला आधार दिला आणि मला सर्वात खोल, सर्वात टिकणारा आनंद दिला, त्या क्षणांवर मी विचार करते.  बरेच जण दुःखाशी जोडलेले असतात – बहुतेकदा अनुत्तरीत प्रार्थना, रात्रीचा निद्रानाश  आणि हताश अश्रूंद्वारे. तरीही त्या अंधाऱ्या ठिकाणी, देव नेहमीच तिथे असतो. आणि त्याच्या सान्निध्यात, आनंदाची परिपूर्णता असते.