त्याने त्याची शेवटची रात्र गाण्यात घालवली

ब्रायन टॅब

परमेश्वर माझ्या पक्षाचा आहे; मी भिणार नाही. मनुष्य माझे काय करणार? (स्तोत्र ११८:६)

गीतांनी त्याला मरण्यासाठी तयार केले.

गुरुवारी, येशूला वधस्तंभावर खिळण्याच्या आदल्या रात्री, त्याने पवित्र भोजन केले आणि त्याच्या मित्रांसह पवित्र गीत गायले. “बेखमीर भाकरीच्या सणाच्या पहिल्या दिवशी वल्हांडणाचा यज्ञपशू मारत असत” (मार्क १४:१२)  तो दिवस होता. म्हणून येशू आणि त्याच्या शिष्यांनी वल्हांडणाच्या संध्याकाळी नेहमी जे करायचे तेच केले: त्यांनी भाजलेले कोकरू, कडू वनस्पती आणि बेखमीर भाकरी खाल्ली; त्यांनी द्राक्षारस घेतला; त्यांनी यहूदी परंपरेनुसार प्रार्थना केली आणि गायले. पण या गुरुवारी रात्री येशू कार्य करत नव्हता; तो त्याचे कार्य पूर्ण करत होता, शेवटच्या कोकऱ्याला वधासाठी तयार करत होता.

येशू आणि त्याच्या शिष्यांनी जैतुनाच्या डोंगरावर जाण्यासाठी माडीवरच्या खोलीतून बाहेर पडण्यापूर्वी एक स्तोत्र गायले (मत्तय २६:३०; मार्क १४:२६). या पवित्र क्षणासाठी निवडलेले स्तोत्र कदाचित “हालेल स्तोत्र” (स्तोत्र ११३-११८) पैकी एक असेल, जे यहूदी वल्हांडण सणाच्या समाप्तीसाठी रीतीनुसार गात असत. त्यांनी ते कदाचित दोन भागात गायले असेल: पुढाऱ्याने (येशूने) ओळी म्हटल्या आणि त्याच्या शिष्यांनी “प्रभूची स्तुती करा” (“हालेलूया”) या शब्दाने प्रतिसाद दिला.

गीतांनी त्याला मरण्यासाठी तयार केले

काही दिवसांपूर्वी, येशूने त्याच्या दाखल्याचा मुद्दा स्पष्ट करण्यासाठी शेवटचे हालेल स्तोत्र म्हटले: “जो दगड बांधकाम करणार्‍यांनी नापसंत केला, तोच कोनशिला झाला; हे परमेश्वराकडून झाले, आणि हे आमच्या दृष्टीने आश्‍चर्यकारक कृत्य आहे ” (मार्क १२:१०-११; स्तोत्र ११८:२२-२३).

त्याने संदेष्ट्यांना मारणाऱ्या यरुशलेम शहराकडे आपला चेहरा गारगोटीसारखा केला . त्याने त्याच्या शिष्यांना इशारा दिला होता की धार्मिक नेते त्याला नाकारतील आणि नंतर मारतील (मार्क ८:३१). त्याने भाकीत केले की विश्वासू बारा जणांपैकी एक त्याचा विश्वासघात करेल, मग त्याने त्याच्या झोपाळलेल्या मित्रांना जागे केले आणि यहूदाचे चुंबन घेण्यासाठी तयार झाला (मार्क १४:१८, ४२).

स्तोत्रे या पवित्र कथेची पटकथा म्हणून काम करत होती आणि येशूला त्याचा भाग माहीत होता: तो दाविदाचा पुत्र आणि दाविदाचा प्रभू होता, प्रभूच्या खऱ्या मंदिराचा निवडलेला कोनशिला (स्तोत्र ११०:१; ११८:२२). येशूच्या आत्म्याला त्याग, नकार, अपमान आणि मृत्यूसाठी तयार करताना स्तोत्रे देखील गीतांचे शब्द देत  होती. त्या मौंदी गुरुवारच्या सुरेल ओळी येथे आहेत.

येशूने प्रभूला आशीर्वाद दिला

येथून पुढे सर्वकाळ परमेश्वराच्या नावाचा धन्यवाद होवो.

या काळापासून आणि सदैव! (स्तोत्रसंहिता ११३:२)

पण आम्ही येथून पुढे सर्वकाळ परमेशाचा धन्यवाद करीत राहू. परमेशाचे स्तवन करा! (स्तोत्रसंहिता ११५:१८).

येशूने चांगल्या परिस्थितीत स्तुती केली नाही. लोकांच्या नाकारण्यासाठी तयारी करत असताना तो त्याच्या पित्याला आशीर्वाद देत राहिला. यहूदाच्या विश्वासघातासाठी, पेत्राच्या नकारासाठी, साक्षीदारांच्या खोट्या बोलण्यासाठी, जमावाच्या थट्टेसाठी त्याला स्तुतीने त्याला तयार केले. स्तुतीने त्याला अंधारात प्रवेश करण्यासाठी आणि एकट्याने वधस्तंभावर चढण्यास तयार केले.

खोटेपणा, अन्याय आणि वाईटाचा वरचष्मा असला तरी पुत्राने जे खरे, बरोबर आणि चांगले होते ते गायले. स्तुतीच्या स्तोत्रांनी येशूच्या आत्म्याला आधार दिला आणि त्याचे कार्य पूर्ण करण्यासाठी त्याला पुढे नेले.

येशूने मृत्यूनंतरच्या जीवनाकडे  पाहिले

तू माझा जीव मरणापासून, माझे डोळे अश्रूंपासून, माझे पाय ठेचाळण्यापासून वाचवले आहेत. जिवंतांच्या भूमीवर मी परमेश्वरासमोर चालेन.  (स्तोत्र ११६:८-९)

परमेश्वराच्या दृष्टीने त्याच्या भक्तांचे मरण अमोल आहे.. (स्तोत्र ११६:१५)

त्याचा नीतिमान मृत्यू त्याच्या पित्यासाठी मौल्यवान होता एवढीच केवळ स्तोत्रांनी येशूला आठवण दिली नाही, तर मृत्यू हा अंतिम  शब्द नसणार याचीही आठवण करून दिली. स्तोत्रकर्त्याला मृत्युच्या दारातून सुटका अपेक्षित असताना, येशूला माहीत होते की त्याला मृत्युचा कायमचा पराभव करण्यासाठी मृत्युच्या खोलीत खोलवर जावे लागणार होते.

जीवनाच्या अधिपतीला मृत्यू धरू शकला नाही (प्रेषितांची कृत्ये ३:१५). तो शुक्रवारी आपला वधस्तंभ उचलून घेणार होता या  खात्रीने की  तो रविवारी कबरेतून बाहेर येणार होता. देवाने पुत्राला मृत्युपासून वाचवले नाही, तर मृत्युद्वारे जिवंतांच्या भूमीत नेले.

येशूने आपला प्याला उचलला

“मी परमेश्वराला केलेले नवस मी त्याच्या सर्व लोकांसमक्ष फेडीन. तारणाचा प्याला हाती घेऊन परमेश्वराच्या नावाचा धावा करीन” (स्तोत्र ११६:१३-१४).

गुरुवारी संध्याकाळी, येशूने एक प्याला घेतला, आभार मानले आणि त्याच्या शिष्यांना त्याच्या रक्ताचे प्रतिनिधित्व करणारा द्राक्षारस घेण्यास आमंत्रित केले. नंतर गेथशेमाने येथे, येशूने आपल्या पित्याला विनंती केली की त्याने हा प्याला – देवाच्या क्रोधाचा प्याला – काढून टाकावा (यशया ५१:१७; स्तोत्र ७५:८) – तरीही तो देवाच्या इच्छेला अधीन झाला.

येशूच्या प्याल्यात एक विचित्र मिश्रण होते: क्रोध आणि मुक्तता, त्याग आणि क्षमा, कटुता आणि आशीर्वाद. आज्ञाधारक पुत्राने आपले वचन पाळले आणि पित्याने दिलेला प्याला तो स्वेच्छेने प्याला. त्याने आपल्यासाठी “तारणाचा प्याला” उचलण्यासाठी आपले जीवन अर्पण केले.

येशूने देवाची मदत स्वीकारली आणि अंतिम विजयाची अपेक्षा केली

“परमेश्वर माझ्या पक्षाचा आहे; मी भिणार नाही. मनुष्य माझे काय करणार? माझा साहाय्यकर्ता परमेश्वर माझ्या पक्षाचा आहे; माझा द्वेष करणार्‍यांची दशा माझ्या इच्छेप्रमाणे झालेली मी पाहीन” (स्तोत्र ११८:६-७).

स्तोत्रांनी येशूला आठवण करून दिली की देव त्याच्यासोबत आहे आणि त्याला कोणाचीही भीती बाळगण्याची गरज नाही – शक्तिशाली सुभेदार, थट्टा करणारे याजक, क्रूर सैनिक किंवा पाहणाऱ्या जमावाची नाही. “मनुष्य माझे काय करू शकणार?” ते मला बदनाम करू शकतात आणि खून करू शकतात, परंतु ते देवाच्या योजना बिघडवू करू शकत नाहीत.

येशूने खोटेपणा आणि फटक्यांपासून स्वतःचा बचाव केला नाही, कारण त्याने त्याचे कार्य स्वीकारले आणि त्याच्या  समर्थनाची तो वाट पाहत होता. त्याने सूड घेतला नाही तर त्याचा छळ करणाऱ्यांसाठी प्रार्थना केली आणि स्वतःला त्याच्या पित्याच्या हाती सोपवले. त्याचे विरोधक आनंदाने त्याला संपवण्याचा प्रयत्न करत असताना,  येशूने शास्त्रवचनांची पूर्तता केली आणि घोषित केले, “पूर्ण झाले आहे” (योहान १९:३०).

स्तुतीची स्तोत्रे मौंदी गुरुवारीचे मधुर गायन म्हणून काम करत होती. पुत्राने त्याच्या सर्वात अंधाऱ्या काळातही त्याच्या प्रभूला आशीर्वाद दिला. तो मृत्यूनंतरच्या जीवनाची वाट पाहत होता. त्याने तारणाचा प्याला उचलला आणि त्याचे वचन पाळले. त्याने देवाच्या मदतीचा स्वीकार केला आणि अंतिम विजयाची अपेक्षा केली. या शास्त्रवचनांतील गीतांनी आपल्या तारणकर्त्याला शुक्रवारच्या वधस्तंभाला सहन करण्यास आणि रविवारच्या विजयाची वाट पाहण्यास बळ दिले.